Arturo Perez-Reverte - Falco.pdf

(1250 KB) Pobierz

Nie wierzę w tych, co mają dom, łóżko, rodzinę i przyjaciół.

Charles Plisnier, Faux passeports

Piekło tak naprawdę jest potężnym stymulantem.

John Dos Passos, The best times: an informal memoir

Choć oparta na prawdziwych, udokumentowanych wydarzeniach,

powieść Falcó należy do literatury pięknej, a jej fabuła i postaci są owocem

wyobraźni. Autor zmodyfikował niektóre drugoplanowe wydarzenia

historyczne zgodnie z wymogami fikcji.

1. NOCNE POCIĄGI

Kobieta, która miała umrzeć, mówiła bez przerwy od dziesięciu minut

w wagonie pierwszej klasy. Rozprawiała na tematy trywialne: sezon

w Biarritz, najnowszy film z Clarkiem Gable’em i Joan Crawford.

O hiszpańskiej wojnie wspomniała mimochodem zaledwie parę razy. Lorenzo

Falcó słuchał jej z wypalonym do połowy papierosem w ręce, z nogą

starannie założoną na nogę, tak by nie zagnieść kantu flanelowych spodni.

Kobieta siedziała przy oknie, za którym rozpościerała się noc, Falcó po

przeciwległej stronie, przy drzwiach wychodzących na korytarz. Byli

w przedziale sami.

– To była Jean Harlow – powiedział Falcó.

– Słucham?

– Harlow. Jean… Ta, która grała w Chińskich morzach z Gable’em.

– Ach.

Kobieta patrzyła na niego bez mrugnięcia trzy sekundy dłużej niż zwykle.

Wszystkie kobiety poświęcały mu co najmniej te trzy sekundy. On lustrował

ją jeszcze przez krótką chwilę, doceniając jedwabne pończochy ze szwem,

buty dobrej jakości, kapelusz i torebkę na sąsiednim siedzeniu oraz elegancką

sukienkę od Vionnet. Między ubiorem a nieco pospolitą powierzchownością

kobiety dobry obserwator – a takim był – dostrzegł lekki dysonans. Zdradzała

ją także egzaltacja. Otworzyła torebkę i poprawiała sobie usta i brwi,

stwarzając pozory dobrych manier i wychowania, których w rzeczywistości

jej brakowało. Jej przykrywka była udana, uznał Falcó. Dopracowana. Ale

daleka od doskonałości.

– Pan także jedzie do Barcelony? – zagadnęła.

– Tak.