PASJA
według objawień
bł. Anny Katarzyny Emmerich
Copyright © by Klub Książki Katolickiej, 2004
Projekt okładki: Anna Smak-Drewniak
Wydawnictwo AA s.c.
31-101 Kraków, pl. Na Groblach 4
tel. 012 292 04 42, fax 012 292 09 05
e-mail: handel@aa.com.pl
a.pl
ISBN 978-83-61060-23-9 ISBN 978-83-61374-00-8
Hub Książki Katolickiej
Wydawnictwo Dębogóra
ul. Dąbrówki 7
62-006 Dębogóra
Wstęp
Anna Katarzyna Emmerich urodziła się 8 września 1774 roku w ubogiej rodzinie w wiosce Flamske, w diecezji Munster w Westfalii, w północno-wschodnich Niemczech.
Od czwartego roku życia miała częste wizje historii Zbawienia. Po wielu trudnościach spowodowanych przez ubóstwo rodziny i sprzeciw wobec wyboru przez Annę Katarzynę życia zakonnego, w wieku 28 lat wstąpiła ona do klasztoru augustianek w Diilmen.
Kiedy władze państwowe zamknęły klasztor, przeprowadziła się do prywatnego domu. Od 1813 roku do końca życia ciężka choroba przykuła ją do łóżka.
Była naznaczona stygmatami Męki Pańskiej i otrzymała charyzmat niesienia pociechy licznie odwiedzającym ją gościom. Oficjalne badania stygmatów wykazały ich autentyczność.
Począwszy od 1813 roku jedynym pokarmem, który przyjmowała Anna Katarzyna, była Komunia Święta. Przez cały ten czas musiała znosić wyczerpujące przesłuchania prowadzone przez pełnomocników biskupa, policję Bonapartego i lokalne władze.
Anna Katarzyna Emmerich najpierw próbowała sama spisywać codzienne wizje spraw nadprzyrodzonych, jednak czuła, że to zadanie przerasta jej możliwości.
Kiedy dowiedział się o tym znany niemiecki pisarz, Klemens Brentano, odwiedził ją, pod jej wpływem się nawrócił i w rezultacie lata 1818-1824 spędził przy łożu stygmatyczki, spisując jej relacje. Przychodził dwa razy dziennie, przepisując notatki z jej pamiętnika, a następnie pokazywał jej to, co napisał, by mieć pewność, że wiernie oddał jej słowa.
Anna Katarzyna Emmerich zmarła 9 lutego 1824 roku. Po jej śmierci Brentano zebrał i uporządkował zapiski, i opublikował je pod tytułem „Bolesna męka Pana Naszego Jezusa Chrystusa" (1833)1. Książka stała się, jak byśmy dziś powiedzieli, „światowym bestsellerem". Jednym z owoców jej trwającej do dziś popularności jest film Mela Gibsona, „Pasja".
Proces beatyfikacyjny Anny Katarzyny Emmerich, rozpoczęty pod koniec XIX wieku, został na nowo podjęto w roku 1972. Dekret uznający heroiczność jej cnót opublikowano w roku 2001. Dekret o uznaniu cudu za jej wstawiennictwem ogłoszono 7 lipca 2003 roku.
Bez względu na toczący się proces beatyfikacyjny, wizje Anny Katarzyny Emmerich są i pozostaną tzw. objawieniami prywatnymi. Katechizm Kościoła Katolickiego wypowiada się w tej materii bardzo jasno. To Chrystus jest „pośrednikiem i pełnią całego Objawienia". Katechizm przywołuje słowa św. Jana od Krzyża: „Od kiedy Bóg dał nam swego Syna, który jest Jego jedynym Słowem, nie ma innych słów do dania nam"; przytacza też fragment Konstytucji Dei Verbum: „Nie należy się już spodziewać żadnego nowego objawienia publicznego przed chwalebnym ukazaniem się Pana naszego, Jezusa Chrystusa".
Zarazem jednak czytamy tam: „W historii zdarzały się tak zwane objawienia prywatne; niektóre z nich zostały uznane przez autorytet Kościoła. Nie należą one jednak do depozytu wiary. Ich rolą nie jest «ulepszanie» czy «uzupełnianie» ostatecznego Objawienia Chrystusa, lecz pomoc w [jego] pełniejszym przeżywaniu".
Jakkolwiek więc analiza teologiczna wizji Anny Katarzyny Emmerich nie ujawniła błędów doktrynalnych, katolik nie ma obowiązku wierzyć w ich prawdziwość. Co w tych objawieniach jest ludzkie, a co Boże — po owocach poznacie... Wskazówką w lekturze niech będą słowa Jana Pawła II, wypowiedziane podczas pielgrzymki do stron rodzinnych świątobliwej stygmatyczki: „Przez swoje szczególne powołanie mistyczne Anna Katarzyna Emmerich uzmysławia nam wartość ofiary i współcierpienia z ukrzyżowanym Panem".
1 Wydanie niniejsze oparte jest na anonimowym przekładzie opublikowanym przez Spółkę Wydawniczą Karola Miarki (Mikołów 1927) za zezwoleniem katowickiej Kurii Biskupiej.
Pasja
czyli bolesna męka Jezusa Chrystusa
1. Ostatnie tygodnie przed męką. Nauki Jezusa w świątyni
Powróciwszy do Betanii, Jezus udał się zaraz do świątyni, by nauczać. Część drogi towarzyszyła Mu Jego Najświętsza Matka. Jezus przygotował Ją na swą bolesną mękę, mówiąc, że zbliża się czas, w którym spełni się dla Niej przepowiednia Symeona, głosząca, iż Jej duszę przeniknie miecz, gdyż bez miłosierdzia Go zdradzą, pojmą, znieważą i skażą na śmierć jak złoczyńcę, a Ona będzie na to patrzeć. Jezus długo o tym mówił, a Maryja była bardzo zasmucona.
Jezus bawił w domu Marii Marka, matki Jana Marka, domu, który był oddalony od świątyni o jakiś kwadrans drogi. Następnego dnia, kiedy Żydzi opuścili świątynię, Jezus nauczał w niej publicznie i mówił bardzo surowo. W Jerozolimie znajdowali się w tym czasie wszyscy Apostołowie, do świątyni przychodzili jednak osobno i z różnych stron. Jezus nauczał w okrągłej sali, tej samej, w której był przemawiał w dwunastym roku swego życia. Były tu przygotowane siedzenia i stopnie dla słuchających, których zeszło się teraz bardzo wielu.
Ściśle mówiąc, już teraz właściwie rozpoczęła się męka
Jezusowa, cierpiał On bowiem wewnętrzne katusze gorzkiego smutku z powodu przewrotności ludzi. Tego i następnego dnia zatrzymał się Jezus w domu przed bramą betlejemską, do którego wstąpiła Maryja, niosąc Go jako Dziecię do świątyni do ofiarowania. W domu tym było kilka komnat, a czuwał nad nim dozorca. Gdy Jezus szedł do świątyni, towarzyszył Mu tylko Piotr, Jakub Starszy i Jan; inni szli osobno. Apostołowie i uczniowie mieszkali wówczas w Betanii u Łazarza.
Jednego z następnych dni Jezus miał naukę w świątyni od rana aż do popołudnia. Byli na niej obecni i faryzeusze. Potem Jezus wrócił do Betanii i tu znów mówił ze swą Matką
o swej bolesnej męce. Rozmawiali, stojąc w podwórzu domuw otwartej altanie.
Nikodem, Józef z Arymatei, synowie Symeona i inni potajemni uczniowie nie przychodzili na nauki Jezusa do świątyni, lecz słuchali w miarę możności w ukryciu.
W swych naukach mówił Jezus w tych dniach znowu w porównaniach o zdziczałej roli, z którą ostrożnie trzeba się obchodzić, by z chwastem nie wyrwać pszenicy, przy czym tak trafnie powiedział prawdę faryzeuszom, że mimo oburzenia czuli wewnętrzne zadowolenie.
Przy jednej z następnych nauk pod wpływem rozgoryczenia zamknęli dostęp do sali naukowej, by nie puścić większej liczby słuchaczów. Później zamknęli nawet kratę wokół mównicy, jako też i mównicę; gdy jednak Jezus przyszedł z uczniami znów do sali, ujął tylko kratę, a ta się otworzyła, również
i mównica otworzyła się za dotknięciem Jego ręki. Przypominam sobie, że było tam wielu uczniów Jana Chrzcicielai tajemnych zwolenników Jezusa. Naukę rozpoczął Jezus odJana i pytał, co myślą o Janie, a co o Nim, aby jawnie oświadczyli; lecz oni lękali się to wypowiedzieć. Do tego nawiązał
10
w przypowieści o ojcu i dwóch synach, którzy mieli rolę zorać i wyplewić. Jeden syn powiedział, że to uczyni, ale nie uczynił; drugi mówił, że nie zrobi tego, ale potem począł żałować i przecież to zrobił. Jezus długo o tym nauczał. Później po uroczystym wjeździe do Jerozolimy jeszcze raz nauczał o tej przypowieści.
Następnego dnia, w drodze do świątyni, dokąd poszli naprzód uczniowie, by otworzyć salę naukową, jakiś ślepiec błagał Jezusa o uzdrowienie, On jednak przeszedł koło niego. Uczniowie byli z tego niezadowoleni, w nauce tedy powiedział Jezus, dlaczego go nie uzdrowił. Otóż, rzekł, człowiek ten jest dotknięty większą ślepotą duszy niż oczu. Nauczał bardzo surowo, dodając, że wielu jest tu obecnych, którzy weń nie wierzą i tylko dla widzenia cudów za Nim biegają; ci zaś w rozstrzygającej chwili opuszczą Go. Podobni są oni do tych, którzy chodzili za Nim, bo ich karmił ziemskim pokarmem, a potem się rozproszyli. Widziałam, że podczas tej mowy wielu powychodziło. Widziałam także, że Jezus, wracając do Betanii, nad tym płakał.
Nazajutrz poszedł Jezus z Betanii do świątyni dopiero pod wieczór. Towarzyszyło Mu sześciu Apostołów, idąc z tyłu za Nim. Jezus sam uprzątał stołki z drogi i ustawiał je w sali, czemu uczniowie bardzo się dziwili. Wyjaśnił to w nauce, nadmieniając, że niebawem ich opuści.
Następnego szabatu nauczał Jezus w świątyni od rana do wieczora, częściowo wobec Apostołów i uczniów w osobnym miejscu, przepowiadając im ogólnie wiele przyszłych rzeczy, częściowo zaś w sali naukowej, gdzie mogli Go słuchać także faryzeusze i inni Żydzi; tylko około południa uczynił krótką przerwę. W dalszym ciągu mówił Jezus o wypaczonych cnotach, tak np. o miłości, w której kryje się sobkostwo i chci-
11
wość, i w ogóle jak zło chyłkiem wkrada się do wszystkiego. Wspomniał i o tym, iż wielu jest, którzy spodziewają się po Nim ziemskiego królestwa, urzędu i znaczenia, i to nie ponosząc żadnego cierpienia, podobnie jak nawet pobożna matka synów Zebedeuszowych żądała od Niego wyróżnienia swych synów. Mówił też, by nie gromadzić martwych skarbów, a także o skąpstwie; czułam, że ma na myśli Judasza. Dalej wspominał o umartwieniu, poście, modlitwie i obłudzie, której wielu przy tych dobrych uczynkach się dopuści, a także o gniewie faryzeuszów na uczniów, gdy rok temu zrywali kłosy. Powtarzał niektóre poprzednie nauki i w ogóle wyjaśniał wiele z całego swego nauczania. Mówił także o swej nieobecności i chwalił ich zachowanie się podówczas, wspominał o swych towarzyszach, uznając ich milkliwość, powolność i obopólny pokój, w jakim z nimi przebywał — a mówił bardzo rzewnie. Następnie przeszedł do bliskiego spełnienia posłannictwa, do swojej męki i rychłego jej końca, lecz przed nią jeszcze, zapowiedział, odbędzie się uroczysty wjazd do Jerozolimy. Napomknął, jak bez miłosierdzia będą się z Nim obchodzić, dodając, że mimo to musi cierpieć, cierpieć nieskończenie, by nieskończone było zadośćuczynienie. Mówił dalej o swej Najświętszej Matce, ile i jak wraz z Nim cierpieć będzie. Wskazywał na bezdenne zepsucie i winę ludzi, którzy bez Jego męki nigdy nie mogliby zostać usprawiedliwieni. Przy słowach o zadośćuczynieniu przez mękę, Żydzi zaczęli burzyć się i szydzić. Niektórzy wyszli ze świątyni i zaczęli podburzać tłum, Jezus jednak, zwracając się do swoich, rzekł, by się tym nie trwożyli, czas bowiem Jego jeszcze nie nadszedł, a i to, co Go teraz spotyka, należy do Jego męki.
W nauce tej wspomniał Jezus o domu, w którym był wieczernik i w którym się gromadzili, a gdzie później Duch Świę-
...
dziadekpp